10 jaar “design”

Als ik aan één beroepsgroep een hekel heb, dan is het aan vormgevers.
Waarom?
Iets naars in mijn vroege jeugd? Een fancy veiligheidsspeld die de designluier aan mijn babybeentje hechtte? De enge couture-bril van mijn kleuterjuf? Nee, natuurlijk niet.
In mijn jeugd was een speld veilig en een luier een vierkante lap katoen. Een bril was een voorwerp om beter te kunnen zien. Vormgeving bestond niet, indertijd. Design was een begrip waarvoor je naar Amerika moest.

Zoals bij zoveel dingen is het misgegaan aan het eind van de jaren zestig van de vorige eeuw. Reclame werd een onderwerp van gesprek, bladen waren niet alleen om in te lezen (Margriet) maar ook om in te kijken (Avenue). Postzegels, bankbiljetten, logo’s. Opeens bleek dat er iemand was die dat soort zaken ontwierp, nou ja, bedacht. Meestal een man, een oudere man die de grafische school had gevolgd en daar geleerd had dat sommige letters beter leesbaar waren dan andere. Tja.
Dat kon natuurlijk niet meer. Zoals oude toneelspelers niet meer konden, oude leraren niet en oude kunstenaars. Dus werd de ambachtelijke graficus vervangen door letterketters en neo-picassiaans knip- en plakwerk. Tafelbladontwerp avant la lettre, zal ik maar zeggen. Alles moest anders, jong, fris en vooral nieuw.

De eersten die begrepen dat de wal het schip keerde waren Kees van Kooten en Wim de Bie. Zij hielden hun kijkers in 1975 al voor dat elke revolutie zijn eigen kinderen opeet en dat we met zijn allen terug moesten naar de eenvoud. Het Simplisme. Koot en Bie lieten zich geen limoenen voor citroenen verkopen…
Twintig jaar later, twintig jaar waarin onze wereld overspoeld raakte met de onomkeerbaarheid van de designdiarree, gaven twee jonge vormgevers gehoor aan de oproep van de simplisten. En dat doen ze nu al 10 jaar lang met succes.
Ze waren zo verstandig om niet in het incestueuze westen te gaan zitten, maar vanuit Maastricht hun eenvoudige boodschap te verspreiden.
Helder, direct.

Toen ik voor mijn nieuwe uitgeverij een vormgever zocht die mijn boeken en mijn bedrijf een helder en eigen gezicht kon geven, kwam ik na een lange misselijkmakende zoektocht op het web bij de Stoere Binken uit. Hun site “Image is Everything” sprak voor zichzelf.
Toevallig zaten ze ook nog om de hoek. (Toeval bestaat niet.)
Ze zijn eigenwijs. Dat wel.
Maar die eigenwijsheid bestaat vooral uit de overtuiging dat eenvoud moet.
Als je met ze werkt, weet je wat ik bedoel.
Als je nog niet met ze werkt, zal dat inzicht snel komen.

Een klant.